Ինչ ենք մենք տեսնում և լսում

Գուրճիֆի հետ սովորող հոգեբաններից մեկը փորձ է անցկացրել հարսանեկան արարողության ժամանակ: Հանդիսանալով տանտերերի կողքին ՝ նա հետևում էր հյուրերի կողքով անցնելու ընթացքին և հասկացավ, որ տանտերերից ոչ մեկը չի լսում հյուրերի ասածը: Այնուհետև նա միացավ հյուրերի հոսքին և, բարձրացավ հյուրընկալողներից մեկին, հանգիստ ասաց.

– Այսօր տատս մահացավ:

Սեփականատերը պատասխանեց.

– Որքան գեղեցիկ, որքան գեղեցիկ:

Նա նույն բանը ասաց մի այլ տիրոջ, և նա պատասխանեց.

– Ինչքան քեզանից:

Եվ փեսան սա ասաց.

– Ծեր մարդ, ժամանակն է հետևել քեզ:

Ոչ ոք ոչ ոք չի լսում: Դուք լսում եք, թե ինչ եք ակնկալում լսել:

Աղբյուրը՝ այստեղ

Նկարների քննադատություն

Մի սուֆի միստիկ կար, որը սիրում էր նկարել, և նրա ժամանակի բոլոր քննադատները դեմ էին նրան: Բոլորը եկան նրա մոտ և ցույց տվեցին.

– Սա սխալ է, և սա սխալ է:

Նա հոգնել էր այս բոլոր մարդկանցից, ուստի մի անգամ տան դիմաց նա կախեց իր բոլոր նկարները: Նա հրավիրեց բոլոր քննադատներին և ասաց, որ գան խոզանակներով և ներկերով, որպեսզի կարողանան ուղղել նկարները: Նրանք բավականաչափ քննադատեցին. այժմ ժամանակն է գործել:

Ոչ մի քննադատ չի եկել:
Քննադատելը հեշտ է, շտկելը դժվար է:

Աղբյուրը՝այստեղ

Վստահություն

Մի օր առավոտյան մի մարդ եկավ լիճ: Արևը ծագում էր, և այս մարդը գեղեցիկ էր, այս մարդը Հիսուսն էր: Եվ նրա աչքերը `նրանք ավելի խորն էին, քան լիճը: և նրա պայծառությունն արևից պայծառ էր: Ձկնորսներ կային, նրանք պարզապես լքել էին ցանցը ՝ ձուկ որսալու համար: Նա ասաց:

– Նայել! Ինչո՞ւ եք վատնում ձեր կյանքը: Ես կարող եմ ձեզ մարդկանց ձկնորս դարձնել:

Եթե ​​նա ձեզ դա ասեր, երբ նստած եք նրա գրասենյակում կամ նրա խանութում, կասեիք նրան.

– Հեռանալ! Ժամանակ չունեմ. Մի վերցրու իմ ժամանակը:

Բայց այս երկու ձկնորսները առանց կասկածի նայեցին Հիսուսին: Նրանք դուրս հանեցին իրենց ցանցերը և հետևեցին նրան: Սա վստահություն է: Ոչ մի հարց էլ ՝ «Ո՞վ ես դու, անծանոթ» …

Աղբյուրը՝ այստեղ

Լրացնելով երաժշտություն

Միստիկ Նանակը միշտ ուղեկցվում էր երաժիշտ, նրա ուսանող Մարդան: Նախքան խոսակցություն սկսելը, Նանակը խնդրեց Մարդանային գինի խաղալ, որպեսզի իր խոսքի համար մթնոլորտ ստեղծի: Եվ երբ նա ավարտեց խոսելը, նա կրկին խնդրեց Մարդանային կատարել հնարավորինս գեղեցիկ երաժշտություն.

– Որպեսզի ինձ լսող մարդիկ հասկանան, որ բառերը չեն կարող համոզել: Սկիզբը երաժշտությունն է, իսկ վերջը ՝ երաժշտությունը: Ես պետք է բառեր օգտագործեմ, քանի որ դուք տեղյակ չեք, որ կան շփման ավելի բարձր եղանակներ, ամբողջ գոյությունը լցված է մեկ երաժշտությամբ, այն պուլսացնում է մեկ պարով:

Աղբյուրը՝ այստեղ

Օսկար Ուայլդ «Դատաստանի տունը»

Օսկար Ուայլդ «Դատաստանի տունը»

Պատմվածքներին վերաբերող առաջադրանքներ

1․Հեղինակների՝ Խորխե Բուկայի, Օսկար Ուալդի և Նար-Դոսի մասին  մասին հետաքրքիր փաստեր գտի՛ր համացանցից և տեղադրիր քո բլոգում։

1. Օսկար Ուայլդը ծնվել է 1854 թ. հոկտեմբերի 16-ին Դուբլինում, Իռլանդիա:
2. Գրողի հայրը՝ Ուիլյամ Ուայլդը, հարգարժան և ճանաչված վիրաբույժ էր, ով իր գործունեության ընթացքում հասցրել է բժշկության և հնէաբանության վերաբերյալ մի քանի գիրք գրել: Օսկարի մայրը՝ Ջեյնը ևս գրող էր:
3․ Երեխան մեծացել է գերմանացի տնային տնտեսուհու և ֆրանսիացի բժշկուհու օգնությամբ և արդեն 9 տարեկանում վարժ տիրապետում էր և՛ գերմաներենին, և՛ ֆրանսերենին:
4. 16 տարեկանում Օսկարը ընդունվում է Տրինիթի քոլեջ, և արժանանում է կրթաթոշակի, իսկ 21 տարեկանում՝ տեղափոխվում է Օքսֆորդի համալսարան:
5. Համալսարանում նա լավ ուսումնասիրել է հունական և հռոմեական մշակույթներ:
6. Հոր մահվանից հետո Օսկարը մեկնում է դասավանդելու ԱՄՆ: Դա  1882 թ. էր:
7. 1884 թ. Ուայլդը ամուսնանում է հարուստ իռլանդուհի Կոնստանս Լոյդի հետ: Ամուսնությունից լույս աշխարհ են գալիս երկու գեղեցիկ երեխա:
8. Մինչ աշխարհահռչակ «Դորիան Գրեյի դիմանկարը» (1890 թ.) ստեղծագործությունը՝ հեղինակը հասցնում է որպես ժառանգություն թողնել մի քանի նովելներ, դրանց շարքում են «Կինը՝ անարժան ուշադրության» (1893 թ.), «Իդեալական ամուսինը» (1895 թ. ) ևն:
9. Օսկարին մեղադրել են հոմոսեքսուալության մեջ: Ապացույցները նրան բանտ գցեցին  (այն տարիներին հոմոսեքսուալները պատժվում էին):
10. Դրանից հետո գրողի կինը անվանափոխում է և երեխաների ազգանունը դարձնում Հոլանդ:
11. Բանտից դուրս գալուց հետո Օսկարը տեղափոխվում է Ֆրանսիա, որտեղ ապրում է մինչև մահ՝ 1900 թ.: Այդ տարիները շատ ծանր էին գրողի համար, քանի որ նա աղքատ էր և հիվանդ: Կոնստանսը նրան ֆինանասկան մի փոքրիկ օգնություն էր ցուցաբերումմ:
12. 1900 թ. նոյեմբերի 30-ին Ուայլդը հրաժեշտ է տալիս կյանքին:
13. Միայն 2017 թ. բրիտանական կառավարությունը կարողանում է ներում շնորհել գրողին՝ իր ոչ ավանդական սեքսուալ կողմոնորոշվածության համար:

Միշտ ների՛ր թշնամիներիդ. ոչինչ նրանց այդչափ չի զայրացնում:
Օսկար Ուայլդ

Continue reading Օսկար Ուայլդ «Դատաստանի տունը»

Լեոնարդո դա Վինչի

Ներածություն

Ո՞վ էր Լեոնարդո դա Վինչին: Մեծ գեղանկարի՞չ, գյուտարա՞ր, ինժեներ-կոնստրուկտո՞ր, գրող և մտածո՞ղ: Այս հարցին միանշանակ պատասխան գոյություն չունի: Թեպետ գերադասում ենք ամեն ինչի մասին հետևողականորեն խոսել: Եզրակացություները, թե ո՞վ էր Լեոնարդո դա Վինչին, ինքնե՛րդ արեք:

 Մանկությունը

Լեոնարդոն ծնվել է 1452 թվականին Ֆլորենցիայից ոչ հեռու գտնվող փոքրիկ քաղաքում: Նրա ծնողները ամուսնացած չէին: Փոքրիկ Լեոնարդոն մոր մոտ էր մեծանում: Լեոնարդոյի մայրը գեղեցիկ գեղջկուհի Կատերինան էր: Լեոնարդոյի հայրը շուտով ամուսնացել է ուրիշ, հարուստ և մեծատոհմիկ կնոջ հետ: Նրանք զավակ չեն ունեցել: Հայրը` Պիերո դա Վինչին, Լեոնարդոյին իր մոտ է տարել: Լեոնարդոյին լավ կրթություն են տվել: Հայրը ուզում էր, որ որդին իր մասնագիտությունն ընտրեր: Ոչինչ չի ստացվել, Լեոնարդոյին չէին հետաքրքում օրենքները:

Լեոնարդոն երեք տարեկան էր, երբ նրան տարել են մոր մոտից: Ամբողջ կյանքում մեծ գեղանկարիչը և մտածողը փորձել է մտաբերել մոր դեմքը և արտացոլել այն իր նկարներում:

Լեգենդ Գորգոնայի վահանի մասին

Գոյություն ունի լեգենդ, որը վերաբերում է Լեոնարդոյի նկարազարդած վահանին: Լեոնարդոն 15 տարեկան էլ չի եղել, երբ մի ծանոթ գեղջուկ հորը խնդրել է մի նկարչի խորհուրդ տալ, որը կնկարազարդեր կլոր վահանը: Հայրը վահանը նկարազարդելու է տալիս իր որդուն: Երիտասարդ Լեոնարդոն որոշում է վահանի վրա արտացոլել Գորգոնա մեդուզային: Որպեսզի մարդու վրա տպավորություն գործեր, Լեոնարդոն ուսումնասիրել է բազմաթիվ մողեսներ, մորեխներ, օձեր և թրթուրներ: Ի վերջո, այնպիսի հրեշ է նկարել, որը կենդանի հրեշի էր նման: Հրեշը կարծես բերանից կրակ էր արձակում և իր շնչով թունավորում օդը: Լեոնարդոյի հայրը, տեսնելով նկարը, նույնիսկ ցնցվել է: Այդ ժամանակ Լեոնարդոն հորը բացատրել է. «Չէ՞ որ այս ստեղծագործությունը հենց այս նպատակին է ծառայում: Նա այնպիսի տպավորություն է գործում, ինչպիսին պետք է գործի արվեստի նմուշը»: Լեոնարդոյի հայրը գեղջուկին ուրիշ վահան է տվել, իսկ որդու նկարածը Ֆլորենցիայում վաճառել է շահավետ գնով: Լեգենդի համաձայն, այս վահանը գնել է Մեդիչիների ընտանիքը: Երբ այս վահանը կորել է, ժողովուրդը Մեդիչիների օրինական ժառանգորդին և քաղաքի ավագին քաղաքից վտարել է: Տարիներ անց, կարդինալ Դել Մոնտեն Գորգոնայի գլխով վահան է նկարազարդել տվել անվանի նկարիչ Կարավաջոյին: Կարդինալը վահանը նվիրել է Մեդիչիների ընտանիքի ներկայացուցչին` Ֆերդինանդ Մեդիչիին` որդու հարսանիքը շնորհավորելու նպատակով:

Հետաքրքիր փաստեր Լեոնարդո դա վինչի մասին…

1. Լեոնարդո դա Վինչին շատ էր գաղտնագրեր օգտագործում, որպեսզի իր մտքերն աստիճանաբար բացվեին՝ մարդկության «զարգացմանը» համընթաց։ Հանճարը գրում էր ձախ ձեռքով ու անհավանական մանր տառերով, ընդ որում՝ աջից դեպի ձախ։ Դա էլ հերիք չէ՝ նա բոլոր տառերը գրում էր հայելային արտացոլանքի տեսքով։ Նա խոսում էր գաղտնիքներով, անդադար մետաֆորիկ կանխագուշակություններ էր անում ու պաշտում էր ռեբուսներ կազմելը։ Լեոնարդոն չէր ստորագրում իր ստեղծագործությունները, բայց դրանց վրա առկա էին հատուկ նշաններ։ Օրինակ՝ եթե ուշադիր ուսումնասիրենք նրա կտավենրը, ապա կարելի է գտնել խորհրդանշական թռչնակի, որը տեղից թռնում է։ Հավանաբար այսպիսի գաղտնի նշան-հուշումները քիչ չեն եղել, ուստի զարմանալի չէ, որ դարեր անց Լեոնարդոյի նորանոր ստեղծագործություններ են ի հայտ գալիս, ինչպես դա եղավ Բենուայի աստվածամոր պարագայում, որը երկար տարիներ իրենց հետ կրում էին ճանապարհորդող դերասանները՝ սովորական սրբապատկերի կարգավիճակում։

2. Լեոնարդոն դա Վինչին հայտնաբերել է ցրվելու սկզբունքը՝ սֆումատոն։ Նրա կտավների վրա իրերը չունեն հստակ սահմաններ. ամեն ինչ, ասես իրական կյանքում, լղոզված է, ներթափանցում է մեկը մյուսի մեջ, այսինքն շնչում է, ապրում է և այդ կերպ՝ բորբոքում է մարդու երևակայությունը։ Շնորհիվ սֆումատոյի էֆեկտի, ստեղծվեց Ջակոնդայի հանճարեղ ժպիտը, որը տարբեր ֆոկուսներով նայելիս մերթ քնքուշ ժպիտ է թվում, մերթ ագրեսիվ ծամածռություն։ Մոնա Լիզայի երկրորդ հրաշքը կայանում է նրանում, որ նա «ողջ է». դարերի ընթացքում նրա ժպիտը փոխվում է, իսկ շրթունքների ծայրերը վեր են բարձրանում։ Նույն կերպ էլ հանճարը միախառնում էր տարբեր գիտություններ, ինչի շնորհիվ նրա շատ գյուտեր կիրառություն են գտել նրա կյանքից շա՜տ տարիներ հետո։ Լույսի ու ստվերի մասին նրա տրակտատից են սերում թափանցող ուժի, տատանվող շարժման ու ալիքների տարածման տեսությունները, իսկ նրա հեղինակած 120 գրքերը տարածվել են ամբողջ աշխարհում և աստիճանաբար են ի հայտ գալիս՝ Լեոնարդոյի մահանալուց դարեր անց։

3. Լեոնարդոն անալոգիայի մեթոդը գրեադասում էր բոլոր այլ մեթոդներին։ Անալոգիայի մոտավորությունը հենց դրա առավելությունն է՝ սիլլոգիզմի ճշգրտության հանդեպ, երբ երկու եզրահանգումներից անխուսափելիորեն բխում է երրորդը, բայց միայն մեկը։ Փոխարենը, անալոգիան հնարավորություն է տալիս անսահման քանակով եզրահանգումներ անելու։

Վերցնենք թեկուզ Լեոնարդոյի հռչակավոր իլյուստրացիան, որը ցուցադրում է մարդու մարմնի համամասնությունը։ Պարզված ձեռքերով ու ոտքերով, մարդը տեղավորվում է շրջանակի մեջ, իսկ ոտքերն իրար հետ ու ձեռքերը վեր պարզած՝ քառակուսու մեջ։ Ընդ որում, առաջանում է խաչաձև պատկեր, որը ինչ որ չափ ալրաղաց է հիշեցնում։ Ի դեպ, հենց Լեոնարդոյին է պատկանում եկեղեցիների այն կառուցվածքի գաղափարը, որի ժամանակ աղոթատեղին տեղակայված է եկեղեցու կենտրոնում ու հավատացյալները դրա շուրջ են հավաքվում։ Քչերը գիտեն, որ Լեոնարդոն դա արել էր՝ ելնելով մարդու պորտի դիրքից։

4. Լեոնարդոն սիրում էր կիրառել կոնտրապոստի՝ հակադրությունների հակադրման կանոնը, քանի որ դա շարժում էր ստեղծում։ Կորտե Վեկիոյում գտնվող հսկայական ձիու արձանը ստեղծելիս, նա կոնտրապոստը կիրառեց ձիու ոտքերի վրա, ինչը ազատ քայլքիի պատրանք էր ստեղծում և բոլոր նրանք, ովքեր տեսնում էին ձիու արձանը, իրենց քայլվածքն ավելի անկաշկանդ էին դարձնում։

5. Լեոնարդեն երբեք չէր շտապում ավարտին հասցնել իր հերթական գլուծգործոցը, քանզի անավարտությունը կյանքի անպայման որակներից մեկն է, իսկ ավարտը՝ սպանություն։ Նա կարող էր մի քանի դետալ ավելացնել կտավի վրա, հետո օրերով այլ գործերով զբաղվեր՝ Լոմբարդիայի դաշտերը բարեկարգելով, կամ էլ ջրի վրայով քայելելու սարքի էսկիզներն անելով։ Լեոնարդոյի գրեթե բոլոր գլուխգործողները կիսատ են։ Շատերը վնասվել էին կրակի, ջրի, բարբարոսական վերաբերմունքի պատճառով, բայց հանճարը երբեք չէր ռեստավրրացնում դրանք։ Վարպետը հատուկ լուծույթ ուներ, որի միջոցով նա արդեն պատրաստի կտավին ավելացնում էր «անավարտության պատուդաններ»։ Հավանաբար, այդ կերպ նա տեղ էր թողնում հենց կյանքի ներգրավվման ու կյանքի կողմից ուղղումներ անելու համար։

Մանկական հիշողություն`

Ֆրոյդի հոգեվերլուծությունը սկսվում է Դա Վինչիի մի մանկական հիշողությունից: Դա Վինչին իր օրագրում գրում էր, որ հիշում է մի դեպք, երբ նա դեռ նորածին երեխա էր, պատուհանից ներս է մտնում մի ուրուր և պոչով մի քանի անգամ դիպչում է նրա բերանին: Ըստ Ֆրոյդի այս հիշողությունը չունի լրիվ իրական հիմքեր: Ժամանակի ընթացքում հիշողությունները ենթարկվում են մեր պատկերացումների, երևակայության ճնշմանը և աղավաղվում են՝ կորցնելով իրենց առաջնային տեսքը: Ֆրոյդը վերլուծելով Դա Վինչի մանկական հիշողությունը գալիս է այն եզրահանգման, որ այն ունի էրոտիկ բնույթի բովանդակություն: Պոչը սիմվոլ է և արական սեռական օրգանի պատկերումն է: Տվյալ հիշողությունը իրենից ներկայացնում է սեռական ակտի պատկերում: Ֆրոյդը, հիմնվելով իր այցելուների տվյալների վրա, եզրահանգում է, որ այս կոնտեքստի երազներ և ֆանտազիաներ ունենում են կանայք և պասիվ համասեռամոլները: Մյուս կարևոր սիմվոլն այստեղ թռչնի տեսակն է: Ուրուրը հին եգիպտական հիերոգլիֆներում խորհրդանշում է մոր կերպարը: Այն մայրության խորհրդանիշն է, քանի որ այս կենդանին չունի իր արու տեսակը: Հայտնի է, որ Դա Վինչին մինչ 5 տարեկանը ապրել է մոր հետ: Սա ցույց է տալիս այն, որ երեխան զգում էր հոր բացակայությունը և ենթագիտակցորեն նա ընտել էր այնպիսի կենդանի, որը չի կարող լինել արական սեռի:

Դա Վինչիի առաջին փորձերը արվեստի ոլորտում եղել են 2 տիպի օբյեկտների պատկերումներով՝ ժպտացող կնոջ և փոքրիկի գլուխներով: Վերջիններս հիշեցնում են ուրուրի հետ կապված հիշողության սեքսուալ բնույթի 2 օբյեկտները: Երեխայի գլուխը սեփական մանկական անձի կրկնումն էր, իսկ կանանց գլուխները մոր կերպարի կրկնումն էր: Այս օբյեկտները ներկայացնում էին Լեոնարդոյի 2 բնույթները: Կանանց դիմանկարների պատկերումով նա անգիտակցորեն արտահայտում էր սեփական կանացիությունը: Հետազոտողները նույնիսկ գտնում են, որ Լեոնարդոյի կանացի դիմանկարներում երևում են հենց իր դիմագծերը: Կա կարծիք, որ Մոնա Լիզան Դա Վինչիի ինքնադիմանկարն է: Իսկ ի՞նչ ճանապարհով էր Դա Վինչին իրեն նույնականացնում մոր հետ: Մնացած հոգեբանների հետազոտությունները նույնպես վկայում էին նույն արդյունքների մասին. համասեռամոլ բոլոր այցելուների մոտ վաղ մանկության տարիքում եղել էր ինտենսիվ հակում կանանց նկատմամբ՝ մասնավորապես մոր: Հոգեսեռական զարգացման Էդիպյան բարդույթի փուլում մանուկ Լեոնարդոն արտամղում է մոր հանդեպ ունեցած մեծ սերը և նույնականանում է մոր հետ, քանի որ բացակայում է նույնականացման համար մյուս օբյեկտը՝ հայրը: Նա իրեն դնում է մոր տեղը և ընտրում է սիրո նույն օբյկետները, որոնք ուներ մայրը: Բայց միևնույն է, այս ճանապարհով հոմոսեքսուալ դարձած տղամարդկանց մոտ ենթագիտակցականում ակտիվ ապրում է մոր հանդեպ արտամղված սերը: Նա հավատարիմ է մնում այդ սիրուն ամբողջ կյանքում, և գուցե դա է պատճառը, որ հարաբերություններ չի ունենում կանանց հետ, որպեսզի չդավաճանի մորը: Այն, ինչ պրակտիկայում կոչում են համասեռամոլություն, զարգանում է տարբեր ճանապարհներով: Եվ Ֆրոյդի կողմից նկարագրված այս մոդելը այդ ճանապարհներից միայն մեկն է:

Մոնա Լիզա

Լեոնարդոյի կենսագիրների մեծ մասը նշում էր, որ արդեն վարպետ դարձած ժամանակ, նա իրեն շրջապատում էր գեղեցիկ պատանիներով: Վերջիններս համարվում էին նրա աշակերտները: Չնայած որ չենք կարող վստահ ասել նրանց միջև եղած սեռական կապի մասին, բայց այստեղ նորից տեսնում ենք Լեոնարդոյի համար այդքան կարևոր դարձած երկու օբյեկտներից մեկը: Այդ օբյեկտները իրենց հետքն են թողնում Լեոնարդոյի հետագա ամբողջ կյանքի և գործունեության վրա: Դա Վինչին ուներ մի օրագիր, որտեղ նա գրանցում էր իր համար ամենակարևոր դեպքերը և հիմնականում դրանք գրում էր մի քանի բառով, լակոնիկ ոճով: Չենք կարող ասել, որ Լեոնարդոն հետաքրքրվում էր տնային տնտեսությամբ և նմանատիպ գործերով, բայց այնուամենայնիվ իր օրագրում նա գրում էր 2 տեսակի ծախսերի մասին: Ծախսերը, որ նա կատարում էր իր աշակերտների վրա և մոր՝ Կատարինայի: Օրինակ, նա գրում էր աշակերտներից մեկի համար գնած հագուստի, այլ իրերի մասին, իսկ մյուս գրանցումը վերաբերում էր մոր թաղման համար կատարած ծախսերին: Այստեղ Ֆրոյդը նորից մատնանշում է այդ ճակատագրական 2 օբեկտների առկայությունը և դրանց կապը:

Աղբյուրը՝ 1,2,3

Առցանց ճափորդություն դեպի Արտաշատ

This slideshow requires JavaScript.

Արտաշատ, քաղաք Հայաստանի Արարատի մարզում։ Գտնվում է Արաքս գետի ափին, Արարատյան դաշտում՝ Երևանից 30 կմ հարավ-արևելք։ Լինելով Հայաստանի չորրորդ մայրաքաղաքը, Արտաշատը ներկայումս Արարատի մարզի մարզկենտրոնն է։ Արտաշատը գտնվում է Երևան-Նախիջևան-Բաքու և Նախիջևան-Թավրիզ երկաթուղու ու Գորիս-Ստեփանակերտ ճանապարհի վրա։ Կառուցվել է հայոց Արտաշես Ա արքայի կողմից մ.թ.ա. 176 թ.-ին և ծառայել է որպես Մեծ Հայքի մայրաքաղաք մ.թ.ա. 185 – մ.թ.120 թթ.։ Ներկայիս Արտաշատ քաղաքն ունի 25, 400 բնակչություն և գտնվում է 5 կմ հյուսիս-արևմուտք պատմական Արտաշատից։ Արտաշատ մայրաքաղաքը հիմնադրվել է Արտաշեսյան արքայության՝ Արտաշես Ա արքայի օրոք։ Կարթագենացի զորավար Հաննիբալը փախել էր իր երկրից և հանգրվանել Հայաստանում։ Հենց նրան էլ Արտաշես արքան վստահում է քաղաքի նախագծումն ու կառուցման աշխատանքների իրականացումը։ Քաղաքի կառուցման աշխատանքները սկսվում են մ.թ.ա. 197 թ.-ին (ըստ Մ. Խորենացու «Հայոց Պատմություն» աշխատության) և տևում 30 տարի։ Քաղաքը կառուցվում է Խոր Վիրապի (այժմ քրիստոնեական եկեղեցի այն ժամանակ բանտ ավազակների համար)։ Քաղաքը գտնվում էր Սևջուր և Արաքս գետերի խառնարանում։ Քանի որ քաղաքը նախագծել էր Հաննիբալը, քաղաքին տալիս են երկրորդ անուն՝ Հայկական Կարթագեն։

Բնակչություն

1,

Քաղաքը բաղկացած է 4 թաղամասերից:
Քաղաքն ունի 6 դպրոց, որոնցից՝ մեկը ավագ է իսկ հինգը միջնակարգ, գործում է 7 պետական մանկապարտեզ, սակայն կան նաև մասնավոր հաստատություններ, նախկինում գործել է համալսարան։ Քաղաքում գործում է մարզադպրոց և մարզադպրոցին կից ֆուտբոլային խաղադաշտ, որը տեղավորում է մոտ 3000 հանդիսական։ Քաղաքի զարդն է համարվում տեղի՝ Ամո Խարազյանի անվան Արտաշատի Պետական թատրոնը, որը տեղավորում է 500-ից ավել հանդիսական։ Այստեղ գործում է նաև մշակույթի տուն։ Քաղաքում է գտնվում նաև Արարատի Մարզային հիվանդանոցը, ինչպես նաև քաղաքային պոլիկլինիկան։

Պատկերասրահ՝

Հուշակոթող Արտաշատ-Երևան մայրուղու աջ կողմում, Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի (Արտաշատ), Արտաշատի Ամո Խարազյանի անվան պետական թատրոն:

Պատմական Արտաշատ: “Արտաշեսի ուրախությունը”

Արտաշատ (Արտաշեսի ուրախություն) Արտաշատը (Արտաքսատա) կառուցվել է Արտաշեսյան դինաստիայի հիմնադիր Արտաշես Ա-ի կողմից` Ք. ա. 189-188 թթ., Արարատյան դաշտում, գեղատեսիլ Արարատի դիմաց, Արաքս ու Մեծամոր գետերի հին հուների միախառնման վայրում, Խոր վիրապի 12 մեծ ու փոքր բլուրների վրա։ Պեղումները վկայում են, որ այստեղ եղել է վաղ երկրագործական շրջանի մեծ բնակավայր և ուրարտական քաղաք։ Արտաշատը կառուցվել է մինչ օրս գիտությանն անհայտ այդ քաղաքի տեղում։ Ըստ Պլուտարքոսի և Ստրաբոնի` Արտաշատի տեղն ընտրել և նախագծել է Կարթագենի նշանավոր զորավար Հաննիբալը, ով Մագնեսիայի ճակատամարտում (Ք. ա. 190 թ.) Անտիոքոս Մեծի պարտությունից հետո ապաստանել էր Արտաշես Ա-ի արքունիքում և վերջինիս խորհրդականն էր։

«… Պատմում են, թե կարթագենացի Հաննիբալն այն բանից հետո, երբ Անտիոքոսը հռոմեացիների հետ մղվող պատերազմը վերջնականապես տանուլ տվեց, գնաց Արտաշես Արմենի արքունիքը, որին բազում պիտանի խորհուրդներ ու հրահանգներ տվեց։ Բացի այդ, նկատելով չօգտագործված ու լքված, սակայն բացառիկ հարմարագույն և ակնահաճո մի վայր, նա այդ տեղում ուրվագծելով քաղաքի հատակագիծը` կանչեց Արտաշեսին և ցույց տալով նրան այդ վայրը` համոզեց քաղաք կառուցել այստեղ։ Թագավորն ուրախությամբ համաձայնվեց և խնդրեց Հաննիբալին, որ նա անձամբ իր վրա վերցնի շինարարական աշխատանքների վերակացությունը։ Կառուցվեց մեծ և շատ գեղեցիկ մի քաղաք, որին թագավորը տվեց իր անունը և այն հռչակեց Հայաստանի քաղաքամայր»։ (Պլուտարքոս, Լուկուլլոս, XXXI)։

Continue reading Առցանց ճափորդություն դեպի Արտաշատ

Իմ երազանքների քաղաքը

Հետաքրքիր վայրեր
Image result for La+Boca La Boca- ն աշխատանքային կարգի տարածք է, որտեղ կա գրավիչ կլաստեր Ռիաչուելո գետի մերձակայքում: Սթեյքհաուսներն ու փողոցային նկարիչները շրջապատում են Կամինիտոն ՝ նեղ ծառուղով, որը շրջապատված է ցինկապատ վառ նկարներով, որոնք շրջում են շրջանի վաղ ներգաղթի օրերին: Խաղի օրերին աղմուկի ոռնոց է, La Bombonera- ն «Բոկա Խունիորս» ֆուտբոլային թիմի տնային հիմքն է: Ժամանակակից արվեստի թանգարան Fundación Proa- ն ունի ժամանակավոր ցուցահանդեսներ և տեսարաններ հին նավահանգիստների մասին:
2.

La Recoleta Cemetery
La Recoleta Cemetery (41054043562).jpg

La Recoleta Cemetery (իսպաներեն ՝ Cementerio de la Recoleta), գերեզմանոց է, որը գտնվում է Արգենտինայի Բուենոս Այրես քաղաքի Ռեկոլետա թաղամասում: Այն պարունակում է նշանավոր մարդկանց գերեզմանները, ներառյալ Եվա Պերինը, Արգենտինայի նախագահները, Նոբելյան մրցանակակիրները, Արգենտինական նավատորմի հիմնադիրը և Նապոլեոնի թոռնուհին: 2011-ին BBC- ն այն բարձր գնահատեց որպես աշխարհի լավագույն գերեզմանատներից մեկը, իսկ 2013-ին CNN- ն այն թվարկեց աշխարհի 10 ամենագեղեցիկ գերեզմանատների շարքում :

3.

Photo
Photo
Պլազա դե Մայոն քաղաքային հրապարակ է և Արգենտինայի Բուենոս Այրես քաղաքի հիմնական հիմնարար տեղ: Այն ձևավորվել է 1884-ին Ռեկովայի շենքի քանդումից հետո, միավորելով քաղաքի Պլազա քաղաքապետին և Պլազա դե Արմասին, այն ժամանակ հայտնի էին որպես Պլազա դե լա Վիկտորիա և Պլազա 25 դե Մայո, համապատասխանաբար: Բուենոս Այրեսի քաղաքային կենտրոնը ՝ Պլազա դե Մայոն, եղել է Արգենտինայի պատմության ամենակարևոր իրադարձությունների, ինչպես նաև երկրի ամենամեծ ժողովրդական ցույցերի տեսարանը: 1811-ի մայիսյան հեղափոխության մեկ տարվա տարելիցի կապակցությամբ, Pir themide de Mayo- ը բացվեց հրապարակի կենտրոնում ՝ դառնալով Բուենոս Այրեսի առաջին ազգային հուշարձանը:
4.

Photo
Photo

Casa Rosada- ն Արգենտինայի Նախագահի գործադիր առանձնատունն ու գրասենյակն է: Պալատական ​​առանձնատունը պաշտոնապես հայտնի է որպես Casa de Gobierno, («Կառավարության պալատ»): Սովորաբար, Նախագահն ապրում է Արգենտինայի Նախագահի պաշտոնական նստավայրում գտնվող Quinta de Olivos- ում, որը գտնվում է Մեծ Բուենոս Այրեսի Օլիվոս քաղաքում: Casa Rosada- ի բնորոշ գույնը մանկական վարդագույն է, և համարվում է Բուենոս Այրեսի ամենանշանակային շենքերից մեկը: Շենքում կա նաև թանգարան, որն իր մեջ պարունակում է առարկաներ, որոնք վերաբերում են Արգենտինայի նախկին նախագահներին: Այն հայտարարվել է Արգենտինայի ազգային պատմական հուշարձան:

5. Caminito
Caminito-Collague.png

Casa Rosada- ն Արգենտինայի Նախագահի գործադիր առանձնատունն ու գրասենյակն է: Պալատական ​​առանձնատունը պաշտոնապես հայտնի է որպես Casa de Gobierno, («Կառավարության պալատ»): Սովորաբար, Նախագահն ապրում է Արգենտինայի Նախագահի պաշտոնական նստավայրում գտնվող Quinta de Olivos- ում, որը գտնվում է Մեծ Բուենոս Այրեսի Օլիվոս քաղաքում: Casa Rosada- ի բնորոշ գույնը մանկական վարդագույն է, և համարվում է Բուենոս Այրեսի ամենանշանակային շենքերից մեկը: Շենքում կա նաև թանգարան, որն իր մեջ պարունակում է առարկաներ, որոնք վերաբերում են Արգենտինայի նախկին նախագահներին: Այն հայտարարվել է Արգենտինայի ազգային պատմական հուշարձան:Կամինիտո (իսպանական «փոքրիկ քայլք» կամ «փոքրիկ ճանապարհ») փողոցային թանգարան և ավանդական ծառուղի է, որը գտնվում է Արգենտինայի Բուենոս Այրես թաղամասի Լա Բոկա քաղաքում: Տեղը ձեռք է բերել մշակութային նշանակություն, քանի որ այն ներշնչել է երաժշտությունը հանրաճանաչ տանգոյի «Կամինիտո» (1926) համար, որը կազմել է Խուան դե Դիոս Ֆիլիբերտոն։

 Տես նաև